Obowiązek podwójnego opodatkowania wynika z art. 44 ust. 1 ustawy o PIT (podobne rozwiązanie reguluje art. 25 ust. 1 ustawy o CIT), zgodnie z którym podatnicy są zobowiązani wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku, a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące.

Zaliczki za okres od stycznia do listopada uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Natomiast zaliczkę za grudzień, w wysokości zaliczki należnej za listopad, uiszcza się w terminie do dnia 20 grudnia roku podatkowego. Zatem w terminie do 20 grudnia przedsiębiorcy mają obowiązek opłacić zaliczkę zarówno za listopad jak i za grudzień w wysokości odpowiadającej podwójnej kwocie zaliczki za listopad.

Aby zmniejszyć ciężar tych zobowiązań warto wykorzystać możliwość optymalizacji podatkowej, którą zapewniają nam przepisy podatkowe i zastanowić się, czy w listopadzie nie zaplanować wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu, które będą miały wpływ na wysokość zaliczki płaconej w grudniu. Należy jednak pamiętać, że aby działania podejmowane w celu ograniczenia podwójnego podatku przyniosły zamierzony efekt, powinny być wcześniej przemyślane.

Na co możemy sobie pozwolić?
W pierwszej kolejności trzeba przeanalizować własne możliwości finansowe a także zastanowić się jakiego rodzaju wydatki możemy jeszcze ponieść, aby możliwie maksymalnie obniżyć wysokość zaliczki za grudzień. Podczas podejmowania decyzji należy mieć przede wszystkim na uwadze to, aby dokonane zakupy miały związek z osiąganym przychodem, bowiem tylko takie wydatki będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu jednorazowo albo poprzez odpisy amortyzacyjne.

Mogą to być na przykład zakupy środków trwałych o wartości do 3500 zł, które będą mogły zostać jednorazowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w miesiącu oddania ich do użytku. Takie same zasady dotyczą zakupu środków trwałych o wartości powyżej 3500 zł – jeśli przewidywany okres jego użytkowania nie przekroczy jednego roku – wówczas może on być jednorazowo zamortyzowany w miesiącu oddana do używania.

Dla pewnej kategorii podmiotów – tzw. małego podatnika oraz osób (fizycznych i prawnych), które rozpoczęły działalność w danym roku podatkowym, istnieje możliwość jednorazowej amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3 – 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyjątkiem samochodów osobowych.

Korzystnym rozwiązaniem może być również zakup środków trwałych i zastosowanie podwyższonego wskaźnika amortyzacji, który można zastosować przy zakupie maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3 – 6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych. W tym celu stosuje się stawki opublikowane w wykazie stawek amortyzacyjnych, podwyższone o współczynnik nie wyższy niż 2,0. Podwyższony wskaźnik amortyzacji można zastosować w pierwszym podatkowym roku ich używania.

Umowa leasingowa podnosi koszty uzyskania przychodu
Rozważając listopadowe zakupy warto również wziąć pod uwagę możliwość sfinansowania zakupu środków trwałych poprzez zawarcie umowy leasingu operacyjnego. Jest to rozwiązanie o tyle korzystne, że na zakup środka trwałego nie trzeba przeznaczać dużych zasobów własnej gotówki, a wszystkie opłaty poniesione z tytułu zawarcia takiej umowy można w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

Leasing daje również możliwość sezonowego ustalenia wysokości rat leasingowych. Można je zwiększać bądź zmniejszać w zależności od potrzeb i możliwości finansowych przedsiębiorstwa, dokonując w tym celu stosowanych zmian w umowie, poprzez podpisanie aneksu.

Wybór formy finansowania oraz przedmiotu zakupów powinien być przemyślany i odpowiednio zaplanowany. Aby dokonane inwestycje przyniosły spodziewany efekt powinny być poprzedzone szczegółową analizą potrzeb oraz możliwości finansowych przedsiębiorstwa.